از غریو دیو توفان ام هراس

وز خروش تندرم اندوه نیست

مرگ مسکین را نمی گیرم به هیچ

استوارم چون درختی پا به جای

پیچک بی خانمانی را بگوی

بی ثمر با دست و پای من مپیچ

مادر غم نیست بی چیزی مرا

عنبرست او سال ها افروخته در مجمرم

نیست از بدگویی ی نا مهربانان ام غمی

رفته مدت ها که من زین یاوه گویی ها کرم

لیک از دریا چو مرغان پر کشند

روی پل ها بام ها مرداب ها

پابرهنه می دوم دنبال شان

وقت کانسوی افق پنهان شوند

باز می گردم به کومه پا کشان

حلقه می بندد به چشمان اشک من

گر چه در سختی به سان آهن ام

یا اگر در کنج تنهایی مرا

مرغک شب ناله یی بردارد از اقصای شب

می کشد در بر چنان پیراهن ام .

همچنان کز گردش انگشتها بر پرده ها

وز طنین دلکش ناقوس

وز سکوت زنگ دار دشت ها

وز اذان نا شکیبای خروس

وز عبور مه زو روی بیشه ها

وز خروش زاغ ها

وز غروب برف پوش

اشک می ریزد دل ام

گر چه بر غوغای توفان ها کرم

وز هجوم بادها باکی م نیست

گر چه چون پولاد سر سختم به رزم

یا خود از پولاد شد ایمان من

گر بخواند مرغی از اقصای شب

اشک رقت ریزد از چشمان من.

(درجدال با خاموشی احمد شاملو)